Dolina Rodanu na przykładach cz. I ~ 2 wina białe i 1 różowe

Jeżeli myślicie o winach z Doliny Rodanu, Wasze myśli być może od razu kierują się ku winom czerwonym. Dziś popłyniemy Doliną Rodanu na falach białych i różowych!

Chateauneuf-du-Pape

Domaine de Nalys Eicelenci Chateauneuf-du-Pape BlancZaskoczeni? A jednak! W tej krainie czerwonej gliny i otoczaków, oprócz słynnych czerwonych, znajdzemy też pyszne białe wina produkowane z bardzo ciekawych odmian, takich jak bardziej znane grenache blanc i roussanne czy mniej znane picpoul, picardan i kilka innych. Za wysoką jakością często jednak idą dość niemałe ceny. Przykładem tego jest wyśmienite Domaine de Nalys Eicelenci Chateauneuf-du-Pape Blanc AOC 2015. Jest to mieszanka wspomnianych grenache blanc, roussanne, clairette i picardan. Pełna pikanterii, choć nieco rozleniwiona wonią egzotycznych owoców i białych polnych kwiatów. Oprócz słodkiego melona i ananasa znajdziemy tu też aromaty wosku pszczelego i ziół. Za jędrnym, krągłym i niemal tanicznym ciałkiem podąża mocny finisz spod znaku owoców i zielonego pieprzu. Coś dla tych winomanów, którzy lubią, kiedy wino prowadzi w tańcu!

Z czym pić: ryby w każdej postaci, owoce morza, pieczone białe mięsa, makarony w sosach śmietanowych, delikatne wędliny

Cena: ok. 190 zł

 

Condrieu

lavau condrieuTo mała apelacja, w której królują tylko i wyłącznie białe wina produkowane tylko i wyłącznie ze szczepu viognier. Krzewy rosną tu na górujących nad rzeką stromych tarasach, na granitowym podłożu przykrytym glebami gliniastymi i piaskowymi. Tutejsze wina są zazwyczaj pełne, złożone i… nie dla wszystkich. Viognier to mój bohater ostatnich miesięcy, bo każda kolejna butelka, jeżeli dać jej trochę oddechu po odkorkowaniu, otwiera przede mną zupełnie nowe doznania i skojarzenia. Lavau Condrieu AOC 2014  zdążyło już odpowiednio ułożyć się przez trzy lata z hakiem. Aromaty tego wina przywodzą na myśl kiszoną cytrynę i brzoskwinię, a niuans dobrze przyprószonego ziołami rosołu są skontrastowane z mocnym trawiastym niuansem. Aha, i jeszcze do tego talerz owoców tropikalnych. I jeszcze trochę tanin, a na finiszu miód. Naprawdę dzieje się!

Z czym pić: pieczone białe mięsa, wędliny

Cena: ok. 285 zł

 

Tavel

lavau-tavelRóżowe wina już może bardziej mogą kojarzyć się z Doliną Rodanu, bo w końcu powstają z czerwonych szczepów. I w wielu przypadkach naprawdę warto poszukać czegoś interesującego, jeżeli lubicie eleganckie i ani na jotę nie kojarzące się z dziewczyńskimi płynami o smaku landrynki czy różowej oranżady. Wartym spróbowania przykładem jest Lavau Tavel AOC 2016 z apelacji produkującej wyłącznie różowe wina – jedne z najlepszych na świecie i czasem nadające się do starzenia. Oprócz talentu winiarzy, wina swoją wysoką jakość zawdzięczają wapiennemu podłożu przysypanego piaskiem i otoczakami. Kupaż [odmiany] ma mnóstwo owocu spod znaku jeżyn, poziomek, czerwonych porzeczek, truskawek i malin, między którymi subtelnie prześlizguje się delikatny niuans kwiatu róży. Kwasowość jest wręcz grejpfrutowa, taniny subtelnie zaznaczają swoją obecność, a wszystkiemu wtóruje nieco zielony i pieprzny finisz. Dzieje się!

Z czym pić: makarony z sosem śmietanowym lub pomidorowym, grillowane mięso i warzywa, łosoś, bogatsze sałatki

Cena: ok. 65 zł

Wszystkie trzy wina są dostępne w Winkolekcji.

Reklamy

Wino do koncertu ~ Nick Cave and The Bad Seeds na Torwarze + Mitolo Jester Cabernet Sauvignon 2012 z Wine Avenue

Przypomnijcie sobie Wasz koncert życia. Jakie wino najchętniej byście do niego wychylili?

Jednym moich z najważniejszych koncertów był występ Radiohead w poznańskiej Cytadeli w 2009 roku. Rany, za rok minie już dziesięć lat, a wciąż doskonale pamiętam ten żar, a potem kojący wieczorny chłodek, kiedy urzeczona oglądałam niesamowicie energetyczny audiowizualny spektakl, jaki zaserwował nam zespół, litując się jednocześnie nade mną i nie grając utworu Creep.

I jak dotąd to był mój koncert życia. Jednak sześć lat później, na Open’erze, Nick Cave & The Bad Seeds absolutnie zgnietli i zmietli poznańskie show panów z Abingdon. Od tamtej pory moją miłość do Nicka Cave’a i Warrena Ellisa trudno nazwać jakąś tam fanowską sympatią. Bezwzględnie wyznaję ich talent i charyzmę. Oby żyli wiecznie.

Drugi raz panowie pozamiatali zeszłej jesieni, we wściekle mroźny październikowy wieczór. Tym razem znaleźliśmy się w dużej, ale zamkniętej przestrzeni hali, na pewno dającej więcej, hm, intymności, niż teren lotniska. Szłam zdecydowanie z dużo większym ładunkiem emocjonalnym i może też z większą wyrozumiałością, że Nick będzie w gorszej kondycji ze względu na swoje traumatyczne doświadczenia. Zresztą po druzgocącej wiadomości o tragicznej śmierci jego syna byłam pewna, że to już koniec jego muzycznej kariery. Tymczasem Nick jak feniks odzyskał pełnię sił i przekuł je w tym większą ekspresję na scenie. I było wszystko. Największe hity z The Mercy Seat, Weeping Song czy Red Right Hand na czele. Stopniowe dawkowanie emocji z niemal noise’owymi punktami kulminacyjnymi. Refleksyjne interludia ze starymi i nowymi balladami. Chodzenie po ogarniętej ekstazą publiczności. A na koniec wisienka na torcie: obowiązkowy melanż z fanami na scenie przy dźwiękach m.in. Stagger Lee. Wszystkie te skrajne, ale jakże wspaniale skomponowane doznania otrzymałam jak na talerzu (a konkretnie – na Torwarze), zaledwie kilka przystanków od mojego domu.

Jeszcze w trakcie koncertu postanowiłam podjąć się karkołomnego zadania, jakim jest dopasowanie do tego fenomenalnego wieczoru jakiejś adekwatnej butelki. I cóż, nie było łatwo. Wszczęłam poszukiwania w mieście stołecznym (a wirtualnie w całym kraju) idealnego czerwonego wina z Australii, no bo z jakiego innego kraju mogłabym dobrać wino do tego występu, jak nie z kraju pochodzenia zespołu? Postawiłam na cabernet sauvignon, bo – myślę – shiraz będzie jednak zbyt miękki, zbyt przyjemny, za mało zadziorny, taka czarna pantera, ale jednak udomowiona, ze spiłowanymi pazurami. Potrzebowałam czegoś z polotem, ale i z odpowiednią dawką taniczno-kwasowej zadziory. Wszystkie te tropy skierowały mnie ku porządnemu australijskiemu cabernetowi.

Dodatkowym utrudnieniem było założenie, że wino miało nie kosztować więcej niż około 100 złotych. Po wielu dniach tęgiej rozkminy i tygodniach poszukiwań padło w końcu na kosztujące 79 zł Mitolo Jester Cabernet Sauvignon 2012. Wino pochodzi z winnicy Mitolo Wines z McLaren Vale – regionu w Australii Południowej znanego z potężnych, a jednocześnie eleganckich win. Jestera ma w swoim portfolio Wine Avenue.

I w zasadzie prawie się udało. Prawie, bo doprawdy nie wiem, w jakie zakątki Australii musiałabym się wybrać, żeby znaleźć cabernet sauvignon, które smakuje jak wokal Cave’a i skrzypce Ellisa. Albo ile pieniędzy wydać tu w Polsce, żeby wrażenia z degustacji przynajmniej w dziesiątej części odpowiadały temu, co działo się tego zimnego wieczora na Torwarze.

W pewnym sensie wino miało ułatwione zadanie, bo w tym jesiennym koncercie nastrojowości i refleksyjności było więcej niż drapieżnych i szaleńczych pasaży, których których jednak zespół nie żałował i które serwował dokładnie wtedy, kiedy było trzeba. Podobnie Jester – to raczej dominacja dojrzałej elegancji owocu (jagoda, jeżyna, czarna i czerwona porzeczka, śliwka węgierka, suszona żurawina) oraz dodających polotu niuansów eukaliptusa i suszonej mięty. Nie brak tu temperamentnych, ale drobnoziarnistych i ładnie wtopionych w materię tanin, alkohol tylko subtelnie daje o sobie znać. Do tego szlachetne aromaty świeżo zmielonej kawy, pieprzu, ziemi i przykurzonych suszonych kwiatów. Zupełnie jak widniejący na etykiecie sowizdrzał, Jester to doświadczony showman, który doskonale wie, jak porwać publikę. Mnóstwo w nim charyzmy i charakteru i choć ma już trochę lat, to dzięki jakiejś tajemniczej, niemal młodzieńczej energii, wino nie nudzi się aż do ostatniego kieliszka.

Ocena: 4/5

Do czego: szlachetne wędliny, dojrzałe twarde sery, pieczeń wołowa, jagnięca, dziczyzna

Wina na Święta i po Świętach ~ Przegląd win Michele Biancardi

Jest duża szansa, że niektóre z win Michele Biancardi być może akurat podeszłyby pod śledzika, karpika, pierożki czy bożonarodzeniową pieczeń. Sprawdźcie, jeżeli zostało jeszcze Wam coś ze świątecznego stołu. Ale puśćcie sobie do któregoś z tych win chorały gregoriańskie – być może dopiero wtedy stanie się cud.

Skąd pomysł na chorały gregoriańskie? Zupełnie nie chodzi mi o to, że struktura i finezja win Biancardi przypominają tkane subtelną nicią średniowieczne śpiewy, choć może to jest dobry trop. Nawet pomysł z wpleceniem chorałów do tej notki nie wyszedł z mojej głowy. To twórca tych apulijskich win pomyślał, że połączy jedno z drugim na etapie ich dojrzewania. W myśl teorii, że różne gatunki muzyki wpływają w określony sposób na strukturę, a więc i jakość wody, Michele postanowił puszczać swoim zamkniętym w beczkach i amforach winom w piwnicy właśnie chorały gregoriańskie. Nie upieram się w kwestii prawdziwości tej hydrozofii, nie to jest tu najważniejsze. Natomiast faktem jest, że warto pochylić się nad wszystkimi dostępnymi w Polsce winami Biancardi, z których jak dotąd poznałam pyszne Insolito z bardzo ciekawego lokalnego szczepu minutolo oraz kupaż primitivo i nero di Troia, Uno Più Uno.

 

 

 

Oprócz bieżących roczników wspomnianych dwóch, zdecydowanie warte uwagi są mineralne i cieliste Solo Fiano, złożone i pełne polotu Anima di Nero 2014 i Ponte Viro 2015, jedno z najlepiej zrobionych primitivo dostępnych w Polsce. Michele wraz z Piotrkiem Chełchowskim z Kropli Wina (importerem tych win), zaprezentował nam też zrobione z nero di Troia Milleceppi 2014 i to właśnie jemu chcę poświęcić więcej miejsca.

Przychodzi mi do głowy być może trochę karkołomna kombinacja metafor. To wino z jednej strony jest poukładane i harmonijne jak wspomniane chorały gregoriańskie, a z drugiej – do pewnego stopnia oddaje klimat chaotycznych i dzikich czasów, w których powstała ta pełna finezji i mistyki muzyka. Jakby odśpiewano Gargantuę i Pantagruela właśnie na modłę gregoriańską. Sacrum i profanum idą ręka w rękę i doskonale czują się we własnym towarzystwie. A więc forma jak najbardziej harmonijna – a treść?

Przypomina barda przechadzającego się ciasnymi uliczkami miasta i dzierżącego gliniany bukłak z resztkami nalewki czereśniowej, który jeszcze przed chwilą był w ramionach pachnącej kwiatami młodej dziewki. Przejęty głodem po intensywnej nocy wstępuje do pełnego aromatów ziół wyszynku, aby nabrać sił przed kolejną przygodą. Kojarzycie może Jaskra?

Ale uwierzcie mi, w tym winie nie ma żadnych dysonansów. Powstało z owoców nero di Troia podsuszanych na krzewach przez 2-4 tygodnie, które następnie trafiły nie od razu do amfory, ale do stalowych kadzi, gdzie spontanicznie zafermentowały na dzikich drożdżach. Dopiero potem przyszedł czas na błogie 8 miesięcy dojrzewania w glinianych zbiornikach z chorałami gregoriańskimi w tle. Potem jeszcze 3 miesiące aklimatyzacji w butelce i wreszcie wino trafia do sprzedaży. Jak widać, na żadnym etapie produkcji Milleceppi (jak wszystkich win Michele) nie było przypadku, a efekt jest taki, że można z nim spędzić dłuższą chwilę, wczuwając się w jego opowieść i pogryzając świąteczne, poświąteczne i te zupełnie codzienne smakowitości.

Wina Michele Biancardi pochodzą z krzewów rosnących na wapiennych glebach, pełnych leżących tam od milionów lat skamieniałych muszli i wygładzonych przez pradawne wody otoczaków. Michele z jednego krzewu uzyskuje 1-2 butelki, a więc win nie powstaje zbyt wiele. Mamy szczęście, że przynajmniej część z nich trafiła do Polski.

Côt, Bambi i cesarz ~ Clos Triguedina Probus 2007

Do napisania tego tekstu (oprócz samego wina rzecz jasna) zainspirował mnie facebookowy post pewnej restauracji, który reklamował swoją pieczeń z sarny. Potrawa wyglądała przesmacznie, co jeden z internautów skomentował zdaniem: „Dobry Bambi!”. Lekki szok podszyty dysonansem (pop)kulturowym (oprócz samego wina, rzecz jasna) zmotywował mnie do odkopania notatek i napisania tekstu o winno-sarnim food pairingu. I co prawda Bambi był jelonkiem, ale mniejsza z tym.

Mimo, że leży mi na sercu los umęczonych zwierząt rzeźnych, póki co nie jestem w stanie odżegnać się od tatara czy pieczonej dziczyzny raz na jakiś czas. Nie odżegnałam się również i w warszawskiej Nowinie na degustacji zorganizoanej przez Asię Porembę ze stowarzyszenia Kobiety i Wino, z udziałem przedstawicielki winnicy Clos Triguedina z Cahors. No i cóż, było świetnie.

Tamtego wieczoru zaserwowano nam cztery potrawy, ale chciałabym napisać o jednej, która była częścią rzadkiego zjawiska, jakim jest idealny food pairing. Był to stek należący niegdyś do pewnej sarny, resztę stanowiło wino Clos Triguedina 2012. Czyli malbec, tradycyjnie zwany w Cahors côt z domieszką 13% merlota i niewielkimi, ale jakże istotnymi 2% tannata. Wino samo w sobie nie było winem wieczoru, ale połączenie z mięsem właśnie tego kupażu dało w efekcie fantastyczną wartość dodaną, która według mnie definiuje perfekcyjne połączenie wina i potrawy. Dzięki porządnym taninom zawartym w winie odrobinę twardawa sarnina zyskała teksturę niemalże ptasiego mleczka, a soczyste i – nomen omen – mięsiste wino nie znikło w towarzystwie naturalnie wyrazistego mięsa, doprawionego jeszcze leśnymi grzybami i sosem z trawy żubrowej. Dość powiedzieć, że aromaty wina doskonale zgodziły się z tym, co mieliśmy na talerzach – moc leśnych jagód, jeżyn, czereśni, niuans żywicy, świeże i suszone zioła, fiołki, a wszystko podbite aromatem tlącego się ogniska… Istna puszcza w kieliszku!

Clos Triguedina AOC Cahors 2012

Na podobne sarny i jelonki mógł polować czcigodny cesarz Marek Aureliusz Probus podczas wizytacji na rozległych rubieżach swojego cesarstwa, które w przyszłości miały się stać winiarską Gaskonią, Roussillon, Langwedocją i Prowansją. To właśnie jego imię nosi najlepsze wino tamtego wieczoru, Probus 2007, stuprocentowy côt o aromatach podobnych, jak w poprzednim winie, potężnych i dojrzałych taninach, ciekawie podkręcony niuansem eukaliptusa.

p

Probus AOC Cahors 2007

Cesarz raczej nie był wegeterianinem i jakkolwiek część z Was może się nie zgadzać z jego kulinarnymi preferencjami, to jednak trzeba mu oddać, że między innymi to dzięki jego staraniom możemy dziś cieszyć się winami z wielkich połaci francuskiego Południa, Bordeaux, Doliny Rodanu, a nawet z Doliny Mozeli i Nadrenii, by wymienić tylko kilka regionów, w których cesarz wskrzesił podupadłe winogrodnictwo albo je zapoczątkował. Uciszywszy bowiem, przynajmniej na krótki czas, rewolucyjne nastroje wśród Gallów, Gaskończyków, Burgundów, Gotów i kilku innych zbuntowanych plemion, zaczął sadzić winnice literalnie wszędzie, sadzić, jak opętany. Bo warto wiedzieć, że oprócz zdobywania kolejnych terenów dla Cesarstwa oraz uspokajania zbuntowanych ludów, Probus pasjonował się ogrodnictwem i uprawą roli, zwłaszcza winogrodnictwem. Mówię Wam, wszyscy mięsożercy są w miarę w porządku, a w każdym razie uwierzcie – przynajmniej część z nich naprawdę się stara.

Zdrowie tego pana!

Wina z winnicy Clos Triguedina znajdziecie w sklepach M&P.

Na libańskim bazarze ~ Château Musar Bekaa Valley 2006

No dobrze, nigdy nie byłam na bazarze w Libanie, ale jako Osoba Nieustannie Węsząca (ONW) wiem, jak pachnie przynajmniej część tych wszystkich wspaniałości, które mogą się na nim znaleźć. Pozwólcie więc, że zabiorę Was w winiarską podróż na Bliski Wschód.

Pierwszy raz z winami z tej bodaj najsłynniejszej libańskiej winnicy zetknęłam się kilka lat temu, chyba na jednym z moich pierwszych Grand Prix Magazynu Wino (kolejne Grand Prix już w październiku – nie może Was zabraknąć!). Tamtego dnia spróbowałam win z Château Musar, które wydały mi się zwyczajnie zwietrzałe, zmęczone i bez życia. A to zwyczajnie było moje ówczesne nieobycie z winami nieoczywistymi i z pewnością niełatwymi. Dobrze było po takim czasie spotkać się z butelką, którą w swoich podwojach ma (chyba jeszcze) Winkolekcja.

Bohater mojej opowieści ma już 11 lat, a więc należy się po nim spodziewać dojrzałych, a nawet bardzo dojrzałych nut. I oczywiście wszystkie je tu mamy. Nie ma w tym winie jednak ani krzty zwietrzałości, ani tym bardziej zmęczenia, choć co wprawniejszy nos wyczuje tak zwanego bretta. Już na wstępie w nasze nozdrza uderzają mocne aromaty wszystkiego tego, co leży na bliskowschodnim targu, stygnącym po upalnym dniu, choć właśnie dopiero teraz zaczynającym tętnić życiem. Co na nim znajdziemy? Bogactwo wszelkiego rodzaju przypraw – od ziół po przyprawy korzenne – i suszone śliwki, sułtanki, owoce leśne… a do tego stojące gdzieś obok butelki z owocowymi syropami. Nieopodal tlą się ogniska. Gdzieś właśnie rozpalane, gdzie indziej już dogasające.

W ustach na pewno wyczujemy pewną słodycz, jednak nie powiedziałabym, że to jest prostolinijna słodycz, powiedzmy, cukru resztkowego. To bogaty i wielowymiarowy smak słodkich, bardzo dojrzałych i suszonych wiśni, śliwek i fig, które przeleżały obok worków z rozmaitymi przyprawami. Tę feerię smaków podkreślają potężne taniny i równie krzepkie ciało. Człowiek rychło padłby oszołomiony na miękkie poduchy, gdyby nie przywracająca do pionu świetna kwasowość.

Z posiadłością Château Musar wiąże się dramatyczna i heroiczna historia związana z wojenną zawieruchą. Pisała o tym już 4 lata temu Paulina Przybycień na łamach Winicjatywy. Nie chcę powielać tej opowieści, a więc od siebie dodam tylko, że warunki Żyznego Półksiężyca, w których całkiem nieźle prosperuje winnica, byłyby aż nazbyt dobre dla winorośli. Jak wiadomo, aby wyprodukować wino wysokiej jakości, roślinę tę trzeba nieco „zestresować” ubogą glebą, chłodnymi nocami, a nawet odrobiną śniegu w zimie. W tym przypadku jednak stosunkowo wysokie położenie Château Musar (1000, a nawet 1500 m n. p. m.) wraz z obecnością silnie uwapnionych żwirowych i kamienistych gleb zapewniają wszystkie te warunki, a nawet umożliwiają zastosowanie organicznych metod upraw bez chemicznych wspomagaczy.  Wina osiągają tutaj niezwykłą koncentrację i, co za tym idzie, duży potencjał dojrzewania w butelce.

Kupaż grenache, cinsault i carignan powstał w wyjątkowo trudnym dla Libanu roku 2006, kiedy z powodu oblężenia kraju zbiory stały pod znakiem zapytania. Winiarze jednak nie dali za wygraną i kupaż powstał – po roku dojrzewania w beczkach z dębu francuskiego wszystkich trzech win bazowych. Wino, które miało zostać wypuszczone do sprzedaży po kolejnych siedmiu latach starzenia w butelce, długo nie chciało dojrzeć i trafiło na rynek dopiero zeszłej wiosny. I chyba warto było czekać.

2 wina w 13 Winach ~ Premium Vinhas Velhas Tinto DOC Alentejo – Vidigueira 2014 oraz Reserve Tinto DOC Alentejo – Vidigueira 2014 od Paulo Laureano

Niedawno w 13 Winach zdegustowaliśmy sześć butelek od enologa i winiarza Paulo Laureano, osobistości od lat znanej i szanowanej w portugalskim Alentejo. Laureano swoje wina tworzy w apelacji Vidigueira położonej na południowych rubieżach regionu. I mimo, że jesteśmy na samym południu Alentejo, to klimat jest tam łagodniejszy, niż w pozostałych apelacjach regionu. A jeśli wspomnimy, że przeważają tam granity i łupki, to z dużą dozą pewności możemy spodziewać się win dobrej albo bardzo dobrej jakości. Nie zawiedliśmy się na żadnym winie Laureano, a oto dwie fantastyczne butelki, które podczas degustacji zrobiły na mnie największe wrażenie.

paulo_laureano_vinhas_velhas_premiumPaulo Laureano Premium Vinhas Velhas Tinto DOC Alentejo – Vidigueira 2014
Mamy tu kupaż trincadeiry, aragonez (znanego szerzej jako tempranillo) oraz alicante bouchet. Wino było fermentowane zarówno w nowych, jak i używanych dużych beczkach z francuskiego dębu oraz starzone w nich przez 12 miesięcy, dzięki czemu taniny zdążyły ładnie zintegrować się z miękkim owocem spod znaku wiśni, malin i czerwonej śliwki. Całości towarzyszą dymne, wędzonkowe i stajenne nuty. Wino ma przy tym ciekawy słonawy niuans na języku, świetną kwasowość i doskonale ukryte 14% alkoholu. Eleganckie i bardzo pijalne, piłabym je do solidnych pieczeni. Cena: 42 zł

paulo_laureano_reservePaulo Laureano Reserve Tinto DOC Alentejo – Vidigueira 2014
Tu już mamy bardziej szlachetne oblicze tego samego kupażu. W odróżnieniu od poprzednika, to wino fermentowało w małych francuskich barriques, a dojrzewało tylko przez 6-8 miesięcy, co sprawiło, że dymny niuans jest zauważalny, ale jakby subtelniejszy. Na pierwszy plan wysuwają się natomiast aromaty i smaki jagód i śliwek węgierek. Solidne taniny, mocny owoc i dość wysoka, młodzieńcza wręcz kwasowość sprawiają, że wino ma szansę pięknie rozwijać się przez co najmniej kilka lat, jeśli nie dekadę. Cena: 73 zł

W sklepie dostępne są jeszcze trzy wina białe (beczkowe i nie) oraz jedno podstawowe czerwone Classico od Paulo Laureano. Mi najbardziej do gustu przypadły dwa powyższe, ale warto odwiedzić sklep na Krypskiej i sprawdzić wszystkie wina Paulo Laureano na własną rękę.

Za mało tannata! ~ Tour Bouscassé Madiran 2009 z La Vinotheque

Od znajomego przedstawiciela branży winiarskiej usłyszałam ostatnio opinię, że najlepiej sprzedają się wina z dwóch przedziałów cenowych: do 50 zł i od 100 zł w górę. Dlaczego? Ano dlatego, że cena około 5 dych to dla sporej części winopijcow maksymalna kwota, jaką są w stanie wydać na tak zwane wino „codzienne”. Natomiast wina za 100 zł i więcej ludzie kupują  z jednego powodu: bo ich na to stać. I tyle. Snobi i koneserzy z nieco zasobniejszym portfelem kupują radośnie te butelki, po które nie ma odwagi sięgnąć nikt inny. Nawiasem mówiąc, warto.

tour_bouscasse_madiran

Butelka madirana, o której chciałabym Wam dziś opowiedzieć, mieści się w tej niewygodnej, niechcianej i zaniedbanej sferze, o której wszyscy woleliby zapomnieć. A w ogóle najlepiej by było, gdyby w przedziale od 50 do 100 zł nie znajdowało się żadne wino. Skończyłyby się dylematy i nerwowe rozglądanie się to piętro niżej, to piętro wyżej po sklepowym regale. Tour Bouscassé od jednego z czołowych producentów z Madiran, Alaina Brumonta, kupiłam w warszawskiej winiarni La Vinotheque ze sporym rabatem (powszechnie dostępnym – pytajcie sprzedawcę), ale śmiem twierdzić, że normalna cena 75 zł w przypadku tego wina jest zupełnie…normalna.

Wino powstało w 2009 roku, więc można by przypuszczać, że będzie cokolwiek zmęczone. Nic z tych rzeczy! Zarówno w smaku, jak i w zapachu dominują soczyste owoce leśne spod znaku jeżyn, malin i porzeczek, wywąchałąm przy tym dymny, wędzony niuans podsypany świeżym oregano i miętą. W ustach żwawy początek i wyraźne, choć już aksamitne i dobrze zintegrowane z owocem taniny, wreszcie całkiem długi finisz podkręcony lekką goryczką. Ekspresja tego wina, choć złożona, jest jednak raczej zachowawcza – po madiranie spodziewałabym się cięższej artylerii wytoczonej na mój język.

Zwykle bowiem wina z Madiran są skoncentrowane i taniczne, według obecnych wymogów apelacji zawierające minimum 60% tannata, szczepu, który bardzo lubię i poszukuję. Wszyscy się chyba domyślają, skąd nazwa tej odmiany? A zatem, jak łatwo wydedukować, im mniej tannata w kupażu, tym mniej tanin. Natomiast obecność innych szczepów w blendzie urozmaica, ale jednocześnie nieco łagodzi wymowę wina. Tour Bouscassé zawiera jedynie 40% tannata, reszta to cabernet sauvignon (35%) i cabernet franc (25%). Wiemy więc, dlaczego ten kupaż nie miażdży i nie szarpie tak, jak by się chciało, weźmy pod uwagę też słuszny już wiek tej butelki. Jeżeli więc macie ochotę na coś eleganckiego, zrównoważonego i nadal świeżego, bierzcie śmiało.

Oczy: rubinowe

Nos: jeżyny, maliny, porzeczki, śliwki, pieprz, mięta, oregano, wędzonka

Usta: aksamitne taniny, wyraźny owoc, goryczkowy finisz, długie

Ogólna ocena: 5/7

Pięć czerwieni i jeden róż ~ Wina z oferty Standard Plus z Faktorii Win – część 1

Wiosenno-letnia oferta Faktorii niedawno trafiła na półki. Dla przypomnienia – półki te znajdziecie w wielu mniejszych i większych supermarketach. Otrzymałam na warsztat – za co uprzejmie importerowi dziękuję – porcję win z kolekcji Standard Plus, dostępnej w większych miastach. Dlaczego Standard Plus? Dlatego, że jakość tych win – przynajmniej w teorii – jest nieco wyższa od przeciętnej i ma zaspokoić ciekawość średniozaawansowanych winopijców, którzy chcą poszerzyć swoje winne horyzonty. Albo jeszcze nie wiedzą, że chcą. Przedstawiam Wam pięć win czerwonych i jedno różowe.

Casal Garcia Vinho Verde DOC
vinho verdeDziewczyńskie w stylu Vinho Verde o kolorze, który niektórzy nazywają „randkowym”. Żadna z tych cech mi nie przeszkadza. Wino zawiera dokładnie taki zestaw cech, jakiego oczekuję od Vinho Verde, czyli bujnego, soczystego czerwonego owocu (poziomki, truskawki, wiśnie), orzeźwiającej kwasowości i leciutkiego musowania na języku. Jak sama fraza na etykiecie anonsuje – fresco e frutado, natomiast z popularnym płynem alkoholowym o nazwie Fresco to wino nie ma nic wspólnego. To nic, że rocznika brak. Jedyne, co może przeszkadzać to nieco zbyt wysoka jak na Vinho Verde cena, ale jest pysznie Cena: 24,99 zł

Torre Oria Gran Reserva 2009
Nie ma wina ze średnio-niskiej półki, torre oria gran reservaktórego bałabym się bardziej, niż to, które ma na etykiecie napis gran reserva. Szczególnie, jeśli pochodzi z Hiszpanii i ma więcej niż pięć lat. Z prawdziwą bojaźnią podeszłam więc do tej butelki. Kolejny Hiszpan w ofercie kłania się wszystkim miłośnikom beczki, nie jest jednak pozbawiony owocu – mamy tu kombinację jagód, śliwki i czereśni z domieszką pieprzu. Pierwszego dnia wybijająca się na pierwszy plan dębina była dość nieznośna, ale na drugi dzień stała się już przyjemnym dodatkiem. Po otwarciu więc dajmy winu co najmniej parę godzin oddechu. Jeśli Torre Oria ma towarzyszyć uczcie, to na pewno udźwignie solidniejsze potrawy, jak wszelkie pieczenie w gęstych sosach. Cena: 23,99 zł


Colpasso Nero d’Avola Terre Siciliane IGP

colpassoWino bez rocznika, na co instynktownie zareagowałam dość podejrzliwie. I faktycznie, anonsowana na etykiecie intensywność doznań nie była aż tak…intensywna. Jak na wino z ciepłej Sycylii wyprodukowane z suszonych winogron, owoc jest dość świeży, a i ciało i taniny w miarę lekkie. Zarówno w nosie, jak i na języku wyczułam maliny śliwki, jeżyny, jagody, faktycznie trochę suszonych śródziemnomorskich ziół. Kompleksowość więc jest, ale w dość subtelnym wydaniu, dzięki czemu wino będzie elastycznym towarzyszem wielu potraw. Podawajcie do wszelkich pieczonych i grillowanych z ziołami mięs, dobrze przyprawionych makaronów i dojrzałych serów. Cena: 29,99 zł

Niche de Torre Oria Bobal Valencia DOP 2013
Bardzo lubię rdzennie hiszpański szczep bobal za jego wigor,torre oria niche gęstość i bogactwo soczystych owoców. Jeśli dać mu czas w beczce czy w butelce, w najlepszych przypadkach potrafi rozwinąć złożony bukiet czekoladowo-ziołowych aromatów. Akurat to wino jest bardziej owocowe niż jakiekolwiek inne, ale dało się zauważyć w nim gdzieś głębię z spod znaku gorzkiej czekolady. Pełno tu owoców leśnych, czereśni i wiśni podkreślonych sporą dawką aksamitnych tanin i zrównoważonych kwasowością. Ja akurat piłam je do samych oliwek, ale wino aż prosi się o przegryzienie soczystym pieczonym czerwonym mięsem w aromatycznym sosie. Bardzo udana butelka w bardzo dobrej cenie, mój zdecydowany faworyt. Cena: 34,99 zł

La Cuvée Mythique
cuvee mythiqueStylowa butelka z uroczą sową przywodzącą na myśl film Zmierzch tytanów kryje w sobie ciemnorubinowe wino będące czystą ekspresją czerwonych porzeczek, jeżyn i wiśni. Nie jest więc aż tak tytaniczne ani poważne, choć tego raczej po winie z Langwedocji-Roussillon nie należy oczekiwać. Wino jest z jednej strony soczyste, z drugiej całkiem gładkie. Bardzo elastyczne gastronimicznie, Mythique będzie bezpiecznym rozwiązaniem na prezent czy bardziej odświętny obiad. Cena: 49,99 zł

Sudomir Rubin Winnica Płochockich Polska XIII
Po raz kolejny brawo dla Państwa sudomir rubinPłochockich, a dla Faktorii chwała, że wprowadzają polskie wina w szerszy obieg. O tym winie w samych superlatywach pisałam zresztą już ponad rok temu. Sudomir Rubin w kolorze – a jakże – krwiście rubinowym pachnie i smakuje świeżymi i soczystymi leśnymi jagodami, jeżynami, czerwoną porzeczką, ma też odrobinę kwiatowe tło. Wino jest raczej lekkie i z dobrze zaznaczoną kwasowością i nie narzucającymi się taninami, dlatego możecie je podać do łagodnie potraktowanych mięs, od tatara wołowego po wszelkie pozbawione zawiesistych sosów pieczenie. Cena zapewne trochę zaporowa, jednak na specjalną okazję lub na prezent – zdecydowanie polecam. Cena: 59 zł

Podsumowując czerwono-różową kolekcję Standard Plus, generalnie jest zupełnie dobrze i możecie odetchnąć z ulgą, choć – przynajmniej w przypadku win z czerwonej części kolekcji te naprawdę smaczne nieznacznie albo znacznie przekroczyły magiczną granicę trzech dych. A relacja z części białej po długim weekendzie.

Wytrawny markiz na co dzień ~ Marques de Borba Alentejo DOC 2014

Winiarską Portugalię zdecydowanie warto odkrywać region po regionie. Literalnie, każdy region. A to dlatego, że każdy region, jak kraj długi i (niezbyt) szeroki, Portugalia ma dla nas coś ciekawego i smacznego do zaoferowania. Szczególnie że stosunkowo łatwo jest dostać w Polsce portugalskie wino, które reprezentuje dobrą albo bardzo dobrą relację ceny do jakości. W dużej mierze tak było w przypadku tej butelki, która stanowi stałą ekspozycję w Biedronce, a możecie kupić za 29,99 zł.

marques de borba

Mamy tu mieszankę czterech czerwonych szczepów: hiszpańskie Alicante Bouschet i Aragonez (szerzej znanego jako Tempranillo) oraz portugalskich Trincadeira i Touriga Nacional. Aromaty intensywnie rubinowego Markiza stoją pod znakiem skórzastości i mięsności. Do tego całkiem czysty konfitura wiśniowo-malinowo-śliwkowa. W ustach jest już bardziej świeżo i soczyście, mamy dojrzałą  śliwkę, choć taniny są cokolwiek za suche. Najwyraźniej dała się we znaki fermentacja w małych beczkach. Dla eksperymentu można dać winu rok, żeby sprawdzić, czy taniny się wygładzą, choć wydaje mi się, że taki zabieg może nie zdać egzaminu. A czym zagryźć tego Portugalczyka? Przede wszystkim mięsem w każdej postaci, choć unikałabym delikatnie przyrządzonych mięs białych. Będzie pasować do dojrzałych serów.

Producentem Marques de Borba jest duża i znana winiarnia João Portugal Ramos Wines z regionu Alentejo. O regionie możecie przeczytać na przykład w serwisie Vinhos do Tejo, czyli Wina z Tejo. Ciekawostką, jaką możemy wyczytać z serwisu jest informacja, że owoce, z których powstało to wino były własnonożnie ugniatane przez pracowników winiarni. Jeśli jesteście zainteresowani – wino czeka na was na Biedronkowych półkach.

Importerowi uprzejmie dziękuję za udostępnienie wina do degustacji.

Oczy: rubinowe

Nos: nuty zwierzęce, konfitura wiśniowa, malinowa, śliwkowa

Usta: śliwka, dębina, dobra kwasowość, suche taniny

Ogólna ocena: 3/5

Węgierski klasyk? ~ Tibor Gál TiTi Egri Bikavér 2013 z Lidla

Pojawiło się już kilka recenzji tego wina wśród mojej blogerskiej braci i ja też, po nieco przydługiej przerwie w pisaniu, w końcu dorzucę swoje trzy forinty. Możliwe, że jeszcze znajdziecie w Lidlu ostatnie, kosztujące 27,99 zł butelki opatrzone przykuwającą uwagę, designerską etykietą. Jeśli nie znajdziecie, to warto na nie polować lub czekać na kolejny rocznik wypuszczony przez Tibora Gála, jednego z najważniejszych węgierskich winiarzy. Jego wersja słynnej byczej krwi bowiem z pewnością zasługuje na uwagę.

gal tibor titi

Rubinowe Egri Bikavér krewkością (a jakże) odpowiada klasycznemu stylowi win produkowanych pod tą nazwą, jednak TiTi to bycza krew w zdecydowanie nowoczesnej odsłonie, bo zdjęto z niej nadmiar nikomu do niczego nie potrzebnej beczki. W nosie mamy więc aromaty nieco kwaśnych wiśni, a także  dojrzałych śliwek i malin, na języku z kolei porządne taniny i soczystą kwasowość przy zachowaniu przyjemnego, świeżego smaku wyżej wymienionych owoców.

Bardzo możliwe, że po jednym czy dwóch dniach, albo i nawet po dłuższym czasie ten kupaż węgierskich Kekfrankosa i Kadarki oraz francuskich Syrah, Cabernet Franc zyska na aromatach, wygładzi się nieco i pokaże coś więcej, niż godzinę od otwarcia. Nie było mi to dane, bo rozlałam TiTi gromadce swoich towarzyszy, no i cóż, było po butelce. Nikt, łącznie ze mną, nie zostawił niczego w swoich kieliszkach/szklankach pomimo, że to całkiem taniczne i agresywne wino było pite sauté, bez jedzenia. A warto podkreślić, że TiTi jest wybitnie gastronomiczne, co oznacza, że najlepiej sprawdzi się w towarzystwie jakiejś potrawy. Ja bardzo chętnie popijałabym nim wołowinę, albo nawet dziczyznę duszoną lub pieczoną w jakimś konkretnym sosie. Tradycyjna węgierska zupa gulaszowa? Dlaczego nie, niech tylko będzie naprawdę treściwa. Jeśli nauczeni bolesnymi doświadczeniami z podłymi winami spod znaku Egri Bikavér nie jesteście przekonani do kontynuacji znajomości z nimi, ta butelka będzie dobrym wstępem do odczarowywania złego wizerunku flagowych win naszych bratanków. Smacznego!

Importerowi uprzejmie dziękuję za udostępnienie wina do degustacji.

Oczy: rubinowe

Nos: wiśnie, śliwki, maliny

Usta: wiśnie, śliwki, maliny, wyraźna kwasowość, taniczne

Ogólna ocena: 4/5